กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 461 ใครบอก...ผมมีแค่คนเดียว?
เมื่อเผชิญหน้ากับขบวนรถที่ทยอยปรากฏตัว ผู้คนนับพันข้าง ๆ ก็แตกตื่นฮือฮาขึ้นมาในชั่วพริบตา
“นี่คือ... หน่วยกู้ภัยเหรอ?”
“ช่วยด้วย!! ช่วยด้วย!!!”
มีคนถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความหวังรำไร
“รถเยอะขนาดนี้? หรือว่าจะเป็น... กองทัพ?”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งขยี้ตา เพ่งมองออกไป
“กองทัพ? นายเคยเห็นกองทัพขับรถพวกนี้ด้วยเหรอ? อีกอย่างฉันจำได้ว่าตอนนี้น่าจะขับรถแถวนี้ไม่ได้นี่นา? เมื่อกี้ตอนที่ฉันอยู่ในลานจอดรถใต้ดิน รถของฉันก็โดนไอ้ของสีแดงบนพื้นปกคลุมไปหมด มันจะขับได้ยังไง?”
“แล้วรถพวกนี้คืออะไรกัน? มาหาที่ตายเหรอ? ถึงได้เอิกเกริกขนาดนี้?”