กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 456 ลูกศิษย์เหมาซานถงลิ่ง
ลู่จิ่วหยางเหยียบคันเร่งมิด แล่นทะยานไปตลอดทาง
เขาเหลือบมองโทรศัพท์มือถือระหว่างนั้น
ตีหนึ่ง
ตลอดทาง เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังระงมไม่ขาดสาย
เสียงร่ำไห้ กรีดร้อง และโหยหวนพวยพุ่งออกมาจากหน้าต่างทุกบานที่เปิดไฟ หรือจากตรอกซอยมืดมิดทีละสาย ๆ ราวกับมือนับไม่ถ้วนที่พยายามคว้าล้อรถของเขาไว้
แต่ลู่จิ่วหยางกัดฟัน บังคับตัวเองไม่ให้มองกระจกหลัง ไม่ให้เหยียบเบรก
ทุกเสียงร้องขอความช่วยเหลือล้วนกรีดลงบนหัวใจเขาเหมือนมีดเล่มหนึ่ง
แต่… เขาหยุดไม่ได้
เขารู้ดีกว่าใคร