กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 443 ไม่ต้องกลัว พี่ชายอยู่
คนตรงหน้าเต็มไปด้วยคราบเลือด บนหน้าผากมีบาดแผลยาวถึง 6-7 เซนติเมตรที่ยังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเป็นแผลที่เพิ่งได้รับมา
สวมเสื้อยืดคอกลมตัวโคร่งที่ยับยู่ยี่และกางเกงยีนส์ขาด ๆ ที่เหลืองซีดไปนานแล้ว
เส้นผมยิ่งพันกันจนยุ่งเหยิงเป็นก้อน
ลู่จิ่วหยางยื่นมือไปหมายจะจัดทรงผมให้ แต่ทว่ามือที่เพิ่งยื่นเข้าไปในเส้นผมของคนสติไม่สมประกอบตรงหน้า
นิ้วก็ถูกพันติดทันที ต่อให้ลู่จิ่วหยางอยากจะสางยังไงก็สางไม่ออกเลย
“แฮะ ๆ……เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ? ศิ…ศิษย์พี่?”
ในตอนนั้น คนสติไม่สมประกอบผู้นั้นมองลู่จิ่วหยางแล้วหัวเราะเอ๋อ ๆ ออกมา
“ผมไม่ใช่ศิษย์พี่อะไรหรอก ผมคือ…ผมคือนักพรต…”
“ผะ…ผมจับผีได้ด้วยนะ!”