กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 431 ดินแดนหมิ่นอันร้างเปล่า
ตอนที่ลู่จิ่วหยางเดินออกจากประตูโรงพยาบาล ฝีเท้าเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
ถนนที่เคยคึกคักตอนที่มาถึง บัดนี้กลับดูเงียบเหงาไปถนัดตา
ไฟถนนยังคงส่องสว่าง ทอดแสงลงบนทางเท้าที่ว่างเปล่า
นาน ๆ ครั้งจะมีรถแล่นผ่านไปบนถนนด้วยความเร็วสูง ชั่วพริบตาก็หายลับไปจากสายตาของลู่จิ่วหยาง
ร้านค้ามากมายที่เคยเปิดอยู่ตอนมาถึง ตอนนี้ปิดเงียบไปหมดแล้ว
ลู่จิ่วหยางอึ้งไปครู่หนึ่ง
ในตอนนั้นเอง
คนเดินถนนกลุ่มหนึ่งเดินผ่านข้างลู่จิ่วหยางอย่างรีบร้อน ร่างกายเกร็งแน่น ฝีเท้าเร่งรีบ ไม่มีใครพูดจา ไม่มีใครสนใจโทรศัพท์ ทำเพียงหันเงยมองจันทราโลหิตบนท้องฟ้าเป็นระยะ
ลู่จิ่วหยางยืนอยู่บนขั้นบันได มองดูแผ่นหลังของพวกเขาหายลับไปตรงหัวมุมถนน จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา