เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 426 ครึ่งราชผี จันทราโลหิตกลางฟ้า
ลู่จิ่วหยางเงยหน้าขึ้นเหลือบมองคนทั้งหลายแวบหนึ่ง จากนั้นจึงก้มลงมองซูหร่านอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้เขาพร้อมพวกซุนหย่งหลายคน วิ่งมุ่งหน้ามายังหอพักของหลินหว่านโดยมีเสี่ยวโจวนำทาง
ลู่จิ่วหยางรู้ว่ามีโอกาสสูงที่จะเกิดเรื่องขึ้น ทว่ากลับไม่รู้ว่าเรื่องราวจะร้ายแรงเพียงใด
แต่วิ่งไปได้เพียงครึ่งทาง ลู่จิ่วหยางก็เห็นตราประทับ “ต้นธารปราณแท้แห่งสายธรรม” ปรากฏขึ้นตรงหน้าตนเอง
อีกทั้งยัง…ไม่เหมือนกับ “ต้นธารปราณแท้แห่งสายธรรม” สีทองที่เคยเห็นมาก่อนหน้านี้
ต้นธารปราณแท้แห่งสายธรรมในครานี้เป็นสีน้ำเงินเข้ม รอบตัวมันยังมีประกายแสงอัสนีล้อมรอบอยู่หนึ่งวง
ลู่จิ่วหยางเพียงแค่เหลือบมองแวบเดียว ก็พลันเข้าใจได้ในชั่วพริบตา
“หากวิชาที่ใช้นั้นก้าวข้ามขอบเขตธรรมดา ย่างเข้าสู่ระดับมหาเวท ตราสายธรรมย่อมไม่สงบนิ่งอีกต่อไป แต่จะสำแดงนิมิตที่สอดคล้องตามคุณสมบัติของวิชา”
“นี่มิใช่สิ่งที่ผู้บัญญัติวิชาจงใจกระทำขึ้น หากแต่เป็นเพราะปราณเที่ยงแท้แห่งฟ้าดินอัดแน่นเกินขีดจำกัด ตราประทับสายธรรมจึงบังเกิดการตอบสนองขึ้นมาเอง”