กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 368 ดั่งพี่ดั่งพ่อ
หวังฉางหลินมองร่างเล็กอ่อนเยาว์ตรงหน้าที่คุ้นเคยจนไม่มีทางคุ้นไปกว่านี้อีกแล้วอย่างตะลึง
เขาอ้าปาก
แต่ลำคอราวกับมีอะไรบางอย่างอุดตันไว้ แม้แต่คำเดียวก็เค้นออกมาไม่ได้
แสงจันทร์สาดลงมาอย่างเงียบสงบ ยืดเงาของคนทั้งสองให้ยาวออกไป
คนหนึ่งแบกถงลิ่งที่หมดสติไว้บนหลัง ร่างกายตั้งตรงมั่นคง
อีกคนเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ตอนนี้กลับเหมือนเด็กคนหนึ่งที่ขอบตาขึ้นแดง
แรกเริ่ม หวังฉางหลินเชื่อเรื่องที่ลู่จิ่วหยางยังมีชีวิตอยู่แค่หนึ่งถึงสองส่วน
เขารู้ว่าศิษย์น้องเล็กคนนี้ฝีมือเก่ง แต่จะมีชีวิตอยู่หลายร้อยปีหรือ?