กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 356 ผม
ลู่จิ่วหยางยืนอยู่กับที่ ตะลึงงันไปเต็มสามวินาที
แสงแดดสาดลงบนตัว อบอุ่นละมุน
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมประหลาด กลิ่นที่ลู่จิ่วหยางคุ้นเคยดี
เป็นกลิ่นผสมระหว่างธูปบูชากับไม้สนและไม้ไซเปรส
เขาก้มมองมือขวาของตัวเอง กำกระบี่เทียนซือไว้แน่น
“นี่มัน…ภาพลวงตา? หรือว่า…เวทมรรค?”
ลู่จิ่วหยางขมวดคิ้ว
ทันใดนั้น
“ศิษย์พี่ลู่!”