กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 315 ฉันชอบเธอ ไม่ใช่แค่ไม่กี่วันนี้
ในห้อง
หลินเสวี่ยเอ๋อร์ยืนเทียบชุดในมือกับกระจกแต่งตัว
วิลล่าทั้งหลังเป็นอาณาเขตส่วนตัวของเธอ ตั้งแต่เด็กจนโต หากไม่ได้รับอนุญาตจากเธอ แม้แต่พ่อแม่และปู่ก็ห้ามเข้าโดยพลการ
ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ระวังตัวเลยแม้แต่นิดเดียว
ตอนนี้หลินเสวี่ยเอ๋อร์เพิ่งสวมถุงน่องสีขาวบางที่มีขอบลูกไม้ละเอียดเข้าที่ข้อเท้า ดึงขึ้นทีละนิด ปากก็พึมพำกับตัวเองไปเรื่อย
“ลาลาลา… นับเวลาดูแล้ว จิ่วหยางน่าจะใกล้ถึงแล้วสินะ?”
“เหมาซานฉันก็เคยไปนะ ขับรถมาที่นี่ไม่น่าจะใช้เวลานานขนาดนี้?”
เธอยืดตัวขึ้น ส่องกระจกดูซ้ายขวา ขาเรียวยาวตรง ถุงน่องเปล่งประกายเนียนละเอียดในแสงแดด
หลินเสวี่ยเอ๋อร์ยิ้มเขิน ๆ จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้