กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 307 ความทรงจำ
ลู่จิ่วหยางสองมือร่ายมุทราตราเทียนซือ
“วิชาเทียนซือ”
“ฟ้าดินเป็นเตาหลอม การสรรค์สร้างเป็นช่างฝีมือ”
“ร่างทองเป็นกระจก กาลเวลาเป็นร่องรอย”
“บัดนี้ขออัญเชิญ ร่างทองของฉัน”
“เห็นดั่งที่รูปจำลองนี้เห็น ได้ยินดั่งที่รูปจำลองนี้ได้ยิน รู้สึกดั่งที่รูปจำลองนี้รู้สึก”
“นับแต่วันเบิกเนตร จวบจนเพลานี้”
“ใช้กายตนเป็นนาวา ข้ามผ่านธาราแห่งกาลเวลา”
ลู่จิ่วหยางยกมือแตะลงบนหน้าผากของเงามายาแผ่วเบา