กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 หามโลง
“มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้...”
ถงลิ่งพยักหน้าอย่างครุ่นคิด จากนั้นก็ก้มหน้าไม่พูดอะไรอีก
อาจเป็นเพราะลู่จิ่วหยางบอกว่าเขาเหนื่อย
หลังจากนั้นตลอดการเดินทางไม่มีใครเอ่ยปากอีก
รถวิ่งไปราวหนึ่งชั่วโมง
มาถึงด้านนอกอาคารแห่งหนึ่งนอกวงแหวนสามของซ่างจิง
หลังลงรถ หวังจิ้นอีรีบหยิบโทรศัพท์มือถือโทรออกทันที
เฉินหลงพาลู่จิ่วหยางเดินไปที่ประตูอาคาร
“ท่านนักพรตลู่ ที่นี่แหละ”