กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 การฝึกฝนบนผาวายุกรรโชก
ในที่สุดฉู่มู่ก็ได้ประจักษ์ถึงความร้ายกาจของผาวายุกรรโชก สายลมนั้นราวกับใบมีดที่ลับจนคมกริบระดับผ่าเส้นผมขาด พัดโหมเข้าใส่เบื้องหน้า กรีดเฉือนลงบนใบหน้าและตามร่างกาย
หลังจากเหยียนหลิงพาฉู่มู่มาถึงผาวายุกรรโชกแล้ว ก็ไม่ได้หยุดรั้งอยู่ต่อ หันหลังเดินจากไปในทันที
กระแสลมอันทรงพลังอย่างยิ่งพัดหคำรามเข้าใส่เบื้องหน้า แทบจะพัดให้หนังศีรษะเปิดและเสื้อผ้าขาดวิ่น ฉู่มู่รู้สึกว่าแม้แต่ตนเองก็ยังยืนทรงตัวได้ยากลำบาก ทั้งตัวแทบจะถูกพัดจนแนบติดกับหน้าผา ลืมตาไม่ขึ้น ทำได้เพียงหันตัวเผชิญหน้ากับหน้าผาและหันหลังให้กระแสลมกรรโชก
"มิน่าเล่า ศิษย์พี่เหยียนจึงยำเกรงผาวายุกรรโชกถึงเพียงนี้ ที่แท้ที่นี่ก็โหดร้ายสาหัสจริงๆ" ฉู่มู่อดพึมพำในใจไม่ได้