เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 ข้าจะไม่ประลองกระบี่กับเจ้าอีกต่อไปแล้ว
“หัวใจสำคัญของวิชากระบี่เมฆเหินอยู่ที่คำสองคำ คือ เหิน กับ เมฆ...” ฉู่มู่เอ่ยชี้แนะอย่างช้าๆ หลี่เวยตั้งใจฟังอย่างเต็มที่ จดจำถ้อยคำที่ฉู่มู่กล่าวทุกตัวอักษรไว้อย่างแม่นยำ
นี่คือตอนที่ฉู่มู่ฝึกวิชากระบี่อยู่ในสระน้ำเสร็จแล้วขึ้นมา เมื่อเห็นหลี่เวยกำลังฝึกวิชากระบี่อยู่บนลานโล่งหน้าหอเรือน จึงเอ่ยปากชี้แนะไปไม่กี่คำโดยไม่ได้คิดอะไรมาก ทั้งยังลงมือร่ายกระบี่ให้ดูไม่กี่ท่าเพื่อให้หลี่เวยเข้าใจแจ่มแจ้ง
บนใบหน้าน้อยๆ ของหลี่เวยเผยแววตาสว่างกระจ่างขึ้นเป็นระยะ ข้อสงสัยหลายประการคลี่คลายลง
“เจ้าลองฝึกอีกหนึ่งรอบ” ฉู่มู่กล่าว
“เจ้าค่ะ ศิษย์พี่” ใบหน้าน้อยๆ ของหลี่เวยแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น แล้วเริ่มฝึกฝนอีกครั้ง ทีละกระบี่ ทีละกระบวนท่า ราวไม่ได้ปราณเมฆรวมตัวกันเข้ามา สามท่าสุดท้ายคือ เมฆก่อเมฆรวม เหินวายุเคลื่อน และเมฆสลายเมฆดับ
เมื่อฝึกจบหนึ่งรอบ หลี่เวยก็ใช้ดวงตากลมโตจ้องมองฉู่มู่ รอคอยคำประเมินจากฉู่มู่
“อืม หยั่งรู้ได้ดีไม่เลว ฝึกต่อไปอีกสักพัก ก็น่าจะบรรลุขั้นสมบูรณ์ใหญ่ได้” ฉู่มู่ยิ้มกล่าว ทำเอาหลี่เวยดีใจอย่างยิ่ง หวานชื่นยิ่งกว่ากินน้ำผึ้งเสียอีก