เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34 เคล็ดปราณกระบี่จงหยวน
เบื้องหน้าของฉู่มู่ ราวไม่ได้ปรากฏขุนเขาสูงเสียดฟ้าที่แทงทะลุหมู่เมฆ ประดุจกระบี่ค้ำสวรรค์ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนผืนปฐพี ทว่ากลับมีพลังอันยิ่งใหญ่ไพศาล คมกล้าไร้เทียมทานถาโถมเข้าบดขยี้ไม่รู้จบสิ้น เพียงเสี้ยววินาทีเดียว เขาก็รู้สึกว่าทั่วทั้งร่างถูกกดทับจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้ กระทั่งความคิดก็หยุดชะงักแข็งค้างไปหมด
เขาหายใจหอบถี่อย่างหนัก ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลท่วมกาย ทั่วร่างไร้เรี่ยวแรง หากไม่ใช่เพราะจิตใจที่เด็ดเดี่ยวเข้มแข็งคอยฝืนพยุงเอาไว้ คงทรุดฮวบลงกองกับพื้นไปนานแล้ว ถึงกระนั้นเขาก็ยังรู้สึกทรมานอย่างแสนสาหัส ไม่ใช่เพียงความทรมานทางกายเท่านั้น แต่กระทั่งจิตวิญญาณก็รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวอย่างยิ่ง ราวกับใกล้จะสิ้นใจเสียให้ได้
ผู้อาวุโสหอกระบี่พยักหน้าอย่างแนบเนียนจนยากจะสังเกตเห็น แววตาฉายประกายชื่นชม รู้สึกพึงพอใจต่อการแสดงออกของฉู่มู่เป็นที่สุด