เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25 เก็บเกี่ยวเต็มกระบุงกลับคืน
“อย่า... อย่าฆ่าข้า...” หนึ่งในศิษย์สายนอกสองคนที่ทำหน้าที่เป็นแรงงานแบกหามของสำนักกระบี่ชิงหลาน นั่งอยู่บนพื้นถีบเท้าถอยหลังรัว ๆ บนใบหน้ามีเพียงสีหน้าตื่นตระหนกหวาดกลัว ร้องขอชีวิตไม่ขาดสาย น่าสมเพชเวทนายิ่งนัก “เจ้าฆ่าศิษย์พี่หลี่เฮ่อ อาจารย์ของเขา ผู้อาวุโสเย่าอื้อต้องตามสืบแน่นอน หากเจ้าปล่อยข้า ข้าจะแต่งเรื่อง โกหกผู้อาวุโสเย่าอื้อว่าศิษย์พี่หลี่เฮ่อถูกสัตว์อสูรฆ่าตาย”
ศิษย์สายนอกอีกคนหนึ่ง ถูกฉู่มู่ฟันกระบี่สังหารไปนานแล้ว นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น
“ผู้ฝึกกระบี่ ย่อมต้องมีความคมคาย ย่อมต้องมีกระดูกอันหยิ่งทะนง” ฉู่มู่มีสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาอันเฉียบคมจ้องตรงไปยังอีกฝ่าย กระบี่เหล็กผ่านการหลอมซ้ำชี้ตรงไป ต่อการแสดงออกของศิษย์สายนอกสำนักกระบี่ชิงหลานผู้นี้ เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย และดูถูกเหยียดหยาม
ขณะเดียวกัน เขาก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยอีกฝ่ายไป เพราะนั่นเท่ากับทิ้งหอกข้างแคร่ไว้ให้ตนเอง