เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 พิโรธแห่งหมี
เงาร่างห้าสายเร่งฝีเท้าวิ่งไปในผืนป่า ฝีเท้าที่ย่ำลงไปเหยียบบนกิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วงจนเกิดเสียงแตกหักแผ่วเบา เมื่อสายลมพัดผ่าน เสียงนั้นก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“หมีหลังดำเป็นอสูรร้ายระดับกลาง เทียบเท่าพละกำลังของจอมกระบี่ขอบเขตปราณกระบี่ขั้นเจ็ด ด้วยพละกำลังของพวกเราห้าคน หากจะจัดการมัน เกรงว่าคงจะยากลำบากอยู่บ้างกระมัง” ฉู่มู่วิ่งพลางแสร้งทำเป็นเอ่ยถามด้วยความสงสัย
เขามีสายตาไม่ธรรมดา ย่อมมองออกว่าตบะของจอมกระบี่พเนจรทั้งสี่คนนี้อยู่ต่ำกว่าขอบเขตปราณกระบี่ขั้นเจ็ดทั้งหมด คนที่เป็นผู้นำน่าจะอยู่ขอบเขตปราณกระบี่ขั้นหก ส่วนอีกสามคนล้วนอยู่ขอบเขตปราณกระบี่ขั้นห้า
ด้วยกลุ่มคนที่มีพละกำลังระดับนี้ หากคิดจะต่อกรกับจอมกระบี่ขอบเขตปราณกระบี่ขั้นเจ็ดย่อมเป็นการรนหาที่ตาย ทว่าหากต่อกรกับอสูรร้ายที่เทียบเท่าขอบเขตปราณกระบี่ขั้นเจ็ด ก็ยังพอมีความเป็นไปได้อยู่บ้าง อย่างไรเสียสติปัญญาของอสูรร้ายก็ต่ำนัก