เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 ข้าแพ้แล้ว
สายลมหยุดนิ่ง!
ในสายตาของฉู่มู่มีเพียงหวังเฟิง โลกทั้งใบราวกับถูกความมืดกลืนกิน สรรพสิ่งเลือนหายไปจนสิ้น เหลือเพียงเขากับหวังเฟิงที่ยืนประจันหน้า ต่างฝ่ายต่างสั่งสมพลัง กระบี่ถัดไปจะตัดสินแพ้ชนะและชี้เป็นตาย
ขอบเขตปราณกระบี่ขั้นสี่ ปะทะ ขอบเขตปราณกระบี่ขั้นแปด!
เดิมทีเป็นหุบเหวที่ไม่อาจก้าวข้าม ทว่าในการคุมเชิงชั่วขณะนี้ กลับทำให้ผู้คนหลงลืมระดับการบำเพ็ญเพียรไปจนหมดสิ้น
ผู้คนที่อยู่รอบข้างต่างลืมหายใจ ลืมกะพริบตา ลืมแม้กระทั่งการขบคิด ในสายตาของพวกเขาปรากฏเพียงกระบี่สองเล่ม กระบี่สองเล่มที่แผ่กลิ่นอายแตกต่างกันทว่าตั้งตระหง่านเผชิญหน้ากันอยู่แต่ไกล
วินาทีถัดไป คือการสังหารเด็ดขาด!
ทันใดนั้น กลิ่นอายอันคาดไม่ถึงสายหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้น ราวกับสายลมที่พัดมาจากฟากฟ้าไกลโพ้น ร่วงหล่นลงมาอย่างสูงส่งเย่อหยิ่ง ฉีกกระชากนภากาศจนความมืดมิดถอยร่น สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ฉู่มู่และหวังเฟิง
“เป็นศิษย์พี่เซียวเชียนเฟิง...”