เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9 สายลมใสปลิดชีพ! เจตจำนงแห่งวายุ
เมื่อแสงตะวันยามเช้าเพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้าทางทิศตะวันออกขึ้นมาเพียงหนึ่งลำแสงสีแดงอันเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา ฟ้าดินยังคงมืดสลัว ประตูเรือนไม้หลังหนึ่งทางเขตทิศเหนือของศิษย์สายนอกก็ถูกเปิดออกอย่างเบามือ ร่างสูงโปร่งสง่างามสายหนึ่งก้าวเดินออกมา แล้วใช้มือไพล่หลังปิดประตูลง
ในทุก ๆ วัน ฉู่มู่ล้วนตื่นขึ้นในยามรุ่งสาง หลังจากชำระล้างร่างกายและสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ก็จะสะพายกระติกน้ำ นำเสบียงแห้งและเนื้อแห้งที่เตรียมห่อมาจากโรงอาหารติดตัวไปด้วย จากนั้นก็หิ้วกระบี่ เดินออกจากเรือนไม้ มุ่งหน้าไปยังหน้าผาสูงชันเพื่อฝึกฝน จนกระทั่งตะวันคล้อยลับขอบฟ้า ราตรีมาเยือน สรรพสิ่งเงียบสงบ จึงค่อยเหยียบย่างใต้แสงจันทร์กลับมายังเรือนไม้เพื่อปิดฉากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงตลอดวัน
อัจฉริยะที่แท้จริง คือพรสวรรค์หนึ่งส่วนบวกกับความพยายามเก้าส่วน ไม่ว่าจะเป็นในโลกใดก็ตาม
สิ่งที่ผู้อื่นมองเห็น ก็คือความสำเร็จที่เขาคว้ามาได้ แต่จะมีผู้ใดล่วงรู้เล่าว่าความพยายามที่เขาทุ่มเทลงไปนั้นมีมากเพียงใด