เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270 - เจ้าเด็กตระกูลเฉียนเจ้าเล่ห์เพทุบาย ถึงกับรังแกข้าถึงเพียงนี้!
เฉียนซิงเจ๋อคิดจะทำสิ่งใด พวกเขาย่อมคาดเดาไม่ออกจริงๆ ดังนั้นอูเคอม่งจึงไม่คิดจะยืดเยื้อต่อไปอีก
เขารู้ตัวดีว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฉียนซิงเจ๋อ
ยิ่งปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไป ก็ยิ่งมีแต่จะเสียเปรียบ
เมื่อความมืดเข้าปกคลุม อูเคอม่งเตรียมจะนำคนปีนขึ้นเขา แม้จะต้องบุกป่าฝ่าดงหนาม ก็ต้องเบิกเส้นทางโลหิตออกไปให้ได้
เพียงแต่วิธีการนี้ กองทัพจะกระจัดกระจายและถูกทำลายได้ง่ายขึ้น
เดิมทีเขาคิดจะฝ่าวงล้อมไปสมทบกับจูเก่อถิงเฟิง แต่ยามนี้ไม่มีหนทางอื่นแล้ว จึงจำต้องเลือกปีนเขาอ้อมไปแทน
ทางออกหุบเขาถูกเฉียนซิงเจ๋อปิดกั้นไว้ ต่อให้อีกฝ่ายจะพบว่าตนนำทัพหนีขึ้นเขาไป ก็คงตามมาไม่ทันในเวลาอันสั้น
เมื่อคิดได้ดังนี้ อูเคอม่งก็ยิ่งมั่นใจในความคิดนี้มากขึ้น
ด้านซ้ายและขวาของหุบเขาล้วนเป็นหน้าผาหินสูงชัน การจะปีนขึ้นไปด้วยมือเปล่าย่อมเป็นเรื่องยากลำบากยิ่ง