เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 - จ้าวซื่ออันขอเข้าเฝ้า
ณ ตำหนักหลงเฉวียน
ฮ่องเต้ซู่จวงประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรทรงตรวจฎีกาตามปกติ ทว่าในวันนี้พระขนงกลับไม่เคยคลายออกจากกันเลยแม้แต่ชั่วขณะเดียว
ร่างอันบอบบางของพระองค์ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด แผ่รังสีแห่งความขุ่นเคืองคับแค้นใจออกมาตั้งแต่ภายในจรดภายนอก
แม้กระทั่งหลิวกูกูที่ปกติจะยืนปรนนิบัติอยู่ข้างโต๊ะทรงงาน วันนี้ยังต้องถอยร่นออกห่างจากฮ่องเต้ซู่จวงไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
ทั่วทั้งโถงตำหนักอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันหม่นหมองอึดอัด ทำให้ผู้คนรู้สึกหายใจไม่ออก
นางกลัวเหลือเกินว่าจะถูกลูกหลงไปด้วย
ฎีกาเปิดค้างอยู่นานครึ่งค่อนวันก็ไม่ได้พลิกหน้าใหม่ ฮ่องเต้ซู่จวงหยิบผ้าเช็ดหน้าที่วางอยู่ข้างพระหัตถ์ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว พอหยิบขึ้นมา พระองค์ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงขว้างผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นลงบนพื้นด้วยความแง่งอน
"เอาไปเผาทิ้งเสีย"