เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 213 - เจ้าโกนผมทิ้งจริงๆ หรือ
เฉียนซิงเจ๋อมองดูศีรษะอันโล้นเกลี้ยงของเขา "เจ้าโกนผมทิ้งจริงๆ หรือ ไม่อยากเป็นขุนนางแล้วงั้นหรือ"
เสิ่นเจ๋อทำคล้ายไม่ได้ยิน เดินเลี่ยงผ่านเขาไปแล้วก้มหน้ากวาดพื้นต่อไป
เฉียนซิงเจ๋อหมุนตัวกลับไปตบไหล่เขาเบาๆ "ญาติผู้น้อง"
เสิ่นเจ๋อมีสีหน้าเศร้าหมอง เอ่ยคำว่า "ตถาคต" ออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแผ่วเบา จากนั้นก็หมุนกายไปกวาดพื้นยังจุดอื่นต่อไป
เฉียนซิงเจ๋อถอนหายใจ เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องนี้จัดการได้ไม่ยาก
เสิ่นเจ๋อไม่อาจไปแก้แค้นซ่งหยางได้ จึงมีความอัดอั้นตันใจสะสมอยู่
เขาคิดว่าเพียงแค่ช่วยให้เสิ่นเจ๋อได้ระบายความแค้นออกมา หากภรรยาตัดใจทิ้งไม่ลงก็ให้อยู่ด้วยกันต่อไป วันหน้าค่อยหาสตรีที่ดีกว่านี้ให้อีกหลายๆ คน พอนานวันเข้าเรื่องนี้ก็จะค่อยๆ เลือนหายไปเอง
ทว่าเขากลับมองข้ามความอัปยศและความอยุติธรรมที่เสิ่นเจ๋อต้องแบกรับมาตั้งแต่เล็กจนโต