กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170 - ตีเมืองแตก
สายฝนเริ่มซาลง ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อย
ดอกไม้ใบหญ้าที่ร่วงโรยค่อยๆ ปลิวลงมา ดินที่แห้งผากหลังจากได้ดื่มด่ำอย่างเต็มอิ่ม ราวกับกำลังอ้าแขนรับอย่างเงียบๆ เพื่อขอบคุณสำหรับความเมตตาในการรดน้ำครั้งนี้
คนทั้งสองนอนอิ่มเอมใจอยู่ภายในห้อง ลมหายใจยังไม่ทันกลับมาเป็นปกติ เฉียนซิงเจ๋อก็ไม่ลืมที่จะหยอกล้อโฉมงามในอ้อมกอด
"ศิษย์พี่ ฝีมือของศิษย์น้องเป็นอย่างไรบ้าง"
เจิ้งหลี่ขยับริมฝีปากสีแดงที่บวมเจ่ออย่างยากลำบาก ส่งเสียงครางอู้อี้ออกมา
"เพลงทวนของศิษย์น้องบรรลุถึงขั้นสูงสุดแล้ว ศิษย์พี่... ศิษย์พี่ขอยอมแพ้"
เอ่ยจบก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป หลับสนิทไปในที่สุด