กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 - ขอตัวไปก่อน
ทุ่งหญ้าของข้าม้าของข้า ข้าอยากจะควบขี่อย่างไรก็ควบขี่เช่นนั้น
ทั้งสองคนหยอกล้อกันจนลืมตัว ทะนุถนอมวาสนาที่สวรรค์ประทานให้ในครั้งนี้เป็นพิเศษ
โดยไม่ได้สังเกตเห็นศิษย์พี่เจ็ดกวนเยว่หลี่ที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงรีบรุดมาแต่ไกลเลยแม้แต่น้อย
เมื่อกวนเยว่หลี่เห็นภาพฉากนี้ ใบหน้างดงามก็พลันแดงซ่านขึ้นมาในพริบตา นางหันหลังวิ่งกลับไปฟ้องศิษย์พี่ใหญ่ด้วยความโกรธเคือง
"ศิษย์พี่ใหญ่ แย่แล้ว"
กวนเยว่หลี่วิ่งมาจนหอบหายใจแรง
หนานกุยเสวี่ยใช้ปลายนิ้วนวดคลึงหางคิ้ว เอ่ยด้วยความปวดหัวว่า
"ให้เจ้าไปดูว่าหลังเขาเกิดสถานการณ์อันใดขึ้น ท่าทางราวกับเห็นผีเช่นนี้ทำไปเพื่ออันใด"