กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117 - ศิษย์น้องมีพรสวรรค์ยิ่งนัก
เฉียนซิงเจ๋อกระแอมไอด้วยความกระดากอาย แสร้งทำเป็นมีคุณธรรมสูงส่ง
"ศิษย์พี่เก้าไม่เข้าใจหรอก ลางเนื้อชอบลางยา ต่างคนต่างมีความชอบไม่เหมือนกัน"
"ศิษย์น้องชอบดูพวกนางสวมใส่เสื้อผ้าบางเบาเช่นนี้หรือ"
เฉียนซิงเจ๋อพยักหน้า ท่าทางราวกับจิตใจล่องลอยไปไกล "ชอบสิ โดยเฉพาะตอนที่สวมใส่เวลาปิดประตูห้องแล้ว"
ไป๋หลานหลานทำท่าครุ่นคิด
เฉียนซิงเจ๋อไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ให้มากความ จึงเปลี่ยนเรื่องสนทนาอย่างแข็งทื่อ
"โอสถเสร็จแล้ว รีบไปหาคนทดลองยาดูเถิดว่าได้ผลหรือไม่"