กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 เช่นนี้ สมความปรารถนาของคุณชายเฉียนแล้วหรือไม่
ไทเฮาเผยอริมฝีปาก กำลังตั้งใจจะตรัสว่าสมควรตกรางวัล จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดนตรีประโคมเป่า ทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบในเวลานี้
ทุกคนมองไปตามเสียง พลันเห็นขบวนเกียรติยศอันยิ่งใหญ่เรียงรายเป็นระเบียบเรียบร้อยมุ่งหน้ามาจากแดนไกล
พวกเขาบรรเลงดนตรีประโคมเป่า เรียงแถวตามลำดับ ต่างทำหน้าที่ของตน เมื่อถึงจุดที่ห่างจากรถม้าไปไม่กี่เมตร ก็คุกเข่าลงกู่ร้องขอให้ทรงพระเจริญหมื่นปีอย่างพร้อมเพรียงกัน