กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ฮูหยินเซี่ย
ตอนที่ 142 หุบเขาจันทร์คราม
“ลูกสาว เหนื่อยไหม” เซวียไป๋อวิ๋นมองดูใบหน้าอันเปล่งปลั่งของเซวียเหยาเหยาแล้วอดไม่ได้ที่จะถาม
“ไม่เหนื่อยค่ะ” เซวียเหยาเหยาหยิบช็อกโกแลตออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เซวียไป๋อวิ๋น “คุณพ่อคะ จะทานไหมคะ”
“พ่อไม่ทานครับ พ่อก็มีช็อกโกแลตอยู่เหมือนกัน หนูทานเถอะ” เซวียไป๋อวิ๋นกล่าว
ช็อกโกแลตมีไว้เพื่อเติมพลังงานในตอนที่ต้องปีนเขา
พวกเขาช่วยกันจับราวบันไดและค่อย ๆ ปีนป่ายขึ้นไปทีละก้าว
วันนี้อากาศดีมาก ท้องฟ้าเป็นสีครามสดใส
ต้องรู้ไว้ก่อนว่าในที่ที่อากาศเอาแน่เอานอนไม่ได้อย่างลี่เจียงนั้น วันที่อากาศดีถือเป็นเรื่องที่หายากมาก
ยอดเขาทีละลูกเชื่อมต่อกันดูโล้นเตียน
เมื่อหันไปมองทางทิศไกลสุดขอบฟ้ากลับเห็นภูเขาสีเขียวขจีทอดตัวอยู่ ราวกับเป็นคนละโลกกัน