กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ฮูหยินเซี่ย
ตอนที่ 37 ชอปปิง
เตียงใหญ่นั้นสบายมาก โดยเฉพาะเวลาที่ได้นอนแผ่บนเตียงขนาด 2.2 เมตรคนเดียว จะกลิ้งไปมาอย่างไรก็ได้
พอถึงวันที่สอง เซวียไป๋อวิ๋นก็ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นแจ่มใส
ด้านนอกประตูยังคงมีจักรยานสองคันวางอยู่ เห็นทีคงเป็นผู้ดูแลที่นำกลับมาให้
เขาตรงไปเคาะประตูห้องของสองผู้อาวุโส ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออก
“พ่อ ตื่นแล้วเหรอครับ?” คนที่มาเปิดประตูคือเสวี่ยหง เซวียไป๋อวิ๋นเอ่ยทักทาย
“อืม” เสวี่ยหงพยักหน้า ผู้สูงอายุมักจะตื่นเช้ากันเป็นธรรมดา
“พ่อ แม่ ไปกันเถอะครับ ไปทานมื้อเช้ากัน ผู้ดูแลที่ห้องผมบอกว่ามื้อเช้าที่นี่มีเอกลักษณ์มาก” เซวียไป๋อวิ๋นกล่าว
เขาไม่ได้ปั่นจักรยานไป แต่เรียกให้ผู้ดูแลมารับแทน