เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 52 ความโง่เขลาและไร้เดียงสา
เสียงปรบมือดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับท่วงทำนองดนตรี กองไฟกลางทุ่งร้างปะทุเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ กลุ่มคนแปลกหน้าที่มีผิวสีแดงนั่งหลับตาอยู่รอบกองไฟ หญิงสาวผู้เป็นผู้นำประสานมือทั้งสิบนิ้วไว้กลางอก
"หลับตาลงเถิด หลับตาลงเถิด จงมองเห็นความมืดมิดอันสมบูรณ์"
ฮู้ดคลุมศีรษะตัวใหญ่เลื่อนลงมาปิดบังใบหน้ายามเธอก้มศีรษะ น้ำเสียงของเธอเจือความปีติยินดี บริสุทธิ์ราวกับผู้แสวงบุญ "เห็นหรือยัง สิ่งที่กำลังโอบล้อมพวกเราอยู่ในตอนนี้ ความมืดมิด... ความมืดมิด... ความมืดมิด นั่นคือตัวตนของเรา คือจุดหมายปลายทางสุดท้ายของพวกเรา"
ถัดออกมาจากวงล้อมผู้คน ชายชราวัยไม้ใกล้ฝั่งชูนิ้วอันสั่นเทาขึ้นชี้ไปยังท้องฟ้า
"เธอ... มาจากบนนั้นสินะ"
เมื่อเห็นหานหยวนจิ้งพยักหน้ารับ ใบหน้าเหี่ยวย่นของชายชราก็ปรากฏรอยยิ้มดีใจราวกับเด็กน้อย "ชวนให้คิดถึงจริงๆ เลยนะ ยุคสมัยแห่งฟากฟ้านั่น"