เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 อดีต: พบกันครั้งแรก (ปลาย)
สรุปแล้ว หลังจากผ่านการปรับตัวอันแสนจะพูดไม่ออกอยู่พักใหญ่ หานหยวนจิ้งกับเหวินเหรินเฟิงก็ผ่านพ้นช่วงเช้าอันแสนวุ่นวายมาได้
ในฐานะเด็กใหม่ซิงๆ ที่เพิ่งเข้าทำงานวันนี้ หานหยวนจิ้งชิ่งหนีออกจากห้องทำงานเป็นคนแรก วิ่งไปตักข้าวที่โรงอาหารก่อนใคร ตอนนี้เขากำลังถือจานข้าวอบชีสร้อนๆ เดินตรงไปยังโต๊ะ
ทว่า ทันทีที่หานหยวนจิ้งหย่อนตัวลงนั่ง เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาไม่เป็นมิตรคู่หนึ่งที่จ้องเขม็งมาจากระยะไกล
เขาตักชีสคำโตเข้าปากโดยไม่คิดจะหันไปมองหาที่มาของสายตานั้นแม้แต่น้อย
กึก
แก้วกาแฟใบหนาถูกวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับไออุ่นจากใครบางคนที่นั่งลงข้างหานหยวนจิ้ง
หานหยวนจิ้งกลืนชีสคำนั้นลงท้อง ก่อนจะปรือตามองอย่างเกียจคร้าน
เป็นไปตามคาด เหวินเหรินเฟิงนั่นเอง
ชายหนุ่มที่พันผ้าพันคอสีสดใสเลื่อนแก้วกาแฟบนโต๊ะมาตรงหน้า "ลองชิมดูไหม ฉันยังไม่ได้ใส่นมกับน้ำตาล นายปรุงตามใจชอบได้เลย"