เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 หมู่บ้านประหลาด คู่หูคนก่อนของฉันตายอนาถกว่าใครทั้งหมดเลยล่ะ
ยิ่งเดินลงมาใกล้ตีนเขา ร่องรอยการอยู่อาศัยของมนุษย์ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น หมู่บ้านที่คึกคักตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล เสียงไก่ขันและเสียงหมาเห่าดังประสานกันเป็นระยะ กลิ่นหอมของอาหารมื้อเย็นลอยอบอวลไปทั่ว
แสงไฟริมถนนสาดส่องให้เห็นทุกซอกทุกมุมของหมู่บ้าน รวมถึงเงาร่างของคนสามคนที่ยืนรออยู่ตรงตีนเขา
ท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บ อ้ายเสี่ยวหงตัวสั่นเทา เธอมองย้อนกลับไปยังภูเขาลูกใหญ่ที่ถูกความมืดมิดกลืนกินจนมิด
ภายใต้แสงไฟสีขาวสว่างจ้า เส้นทางขึ้นเขาที่มืดมิดราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังอ้าปากกว้าง รอคอยให้เหยื่อเดินเข้าไปหาเอง
อ้ายเสี่ยวหงเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ "ขะ... คุณหานหยวนจิ้งจะออกมาได้จริงๆ เหรอคะ"
"ไม่ต้องห่วงหรอก!" ฉือม่อซีตบไหล่อ้ายเสี่ยวหงเบาๆ "ถ้าเขาไม่มั่นใจในใจ คงไม่อาสาอยู่รั้งท้ายหรอกน่า"
แต่ในใจของฉือม่อซีเองก็ไม่ได้มั่นใจขนาดนั้น เขาเหลือบสายตาไปมองฉู่ซวี่ชวน "นี่ ซวี่ชวน นายคิดว่าไง"