เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 546 เป็นชาร์อีกแล้วที่ก่อเรื่อง
“บัดซบ! ตอนนี้ข้าเองก็เริ่มเกลียดป่าฝนแห่งนี้กับพืชพรรณที่โผล่มาไม่รู้จักจบจักสิ้นแล้วเหมือนกัน!”
อาโทนาบ่นพึมพำเสียงต่ำ พลางกวัดแกว่งดาบใหญ่ตัดหัวที่ห่อหุ้มด้วยลมหายใจเพลิงนรก ฟาดฟันทำลายพืชพรรณมีชีวิตที่รุมล้อมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง
ในขณะเดียวกัน นางก็เข้าใจเสียทีว่าเหตุใดอูล์ อูทาลอนจึงกลายเป็นตำนานเล่าขานแห่งป่าดงดิบชูเอลต์ ทั้งที่ผ่านมานานถึงเพียงนี้ ก็ยังไม่เคยมีใครได้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของมันเลย
นั่นเป็นเพราะในยามที่เจ้าสิ่งนี้เปิดฉากโจมตี ร่างต้นของมันไม่ได้อยู่ในบริเวณใกล้เคียงเลยแม้แต่น้อย แต่กลับอาศัยพลังลึกลับบางอย่างควบคุมต้นไม้หนาทึบจากระยะไกล
หากพลังดังกล่าวไม่ได้แฝงไว้ด้วยเจตนาร้าย ความละโมบ และแรงปรารถนาในการทำลายล้างอย่างเด่นชัด ซัคคิวบัสโลลิตัวน้อยคงอดสงสัยไม่ได้ว่า เบื้องหลังเรื่องนี้อาจเป็นฝีมือของผู้สร้างและเจ้าของป่าดงดิบแห่งนี้อย่างอูทาโอ เทพแห่งไดโนเสาร์
ท้ายที่สุดแล้ว ที่นี่คือชูเอลต์ สวนหลังบ้านส่วนตัวที่อูทาโอครอบครองแต่เพียงผู้เดียว
นอกเหนือจากเขา ตามหลักการแล้วก็ไม่น่าจะมีเทพเจ้าองค์อื่น สิ่งมีชีวิตที่มีพลังใกล้เคียงเทพ หรือแม้แต่วิญญาณแห่งธรรมชาติที่ทรงพลังตนใด สามารถครอบครองพลังอำนาจมหาศาลถึงเพียงนี้บนผืนแผ่นดินแห่งนี้ได้
แม้แต่เทพแห่งธรรมชาติ บิดาแห่งต้นโอ๊ก ซิลวานัส ก็ยังทำไม่ได้
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับข้อตกลงที่อูทาโอทำไว้กับเหล่าเทพเจ้าในครั้งที่เขาแปรพักตร์ไปเข้าร่วมกับฝ่ายพวกเขาในอดีต