เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 514 ในบทละครของข้า ไม่มีบทให้เจ้าได้ปรากฏตัว
แสงไฟเวทมนตร์อันเจิดจ้าสว่างแสบตา……
เสียงโห่ร้อง เสียงคำราม และเสียงตะโกนกึกก้องจากผู้ชมหลายหมื่นคนบนอัฒจันทร์สูงที่รายล้อมอยู่โดยรอบ……
รวมถึงภูมิประเทศจำลองและสิ่งกีดขวางอันซับซ้อนหลากหลายรูปแบบภายในสนามประลองขนาดใหญ่ ซึ่งล้วนได้รับการออกแบบมาเพื่อการต่อสู้โดยเฉพาะ……
ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้ทำให้อาเบอร์เดล ผู้มีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเข่นฆ่าอยู่ภายในใจ รู้สึกเลือดในกายเดือดพล่าน ราวกับกำลังยืนอยู่ในโลกแห่งความฝันอันแสนมหัศจรรย์
เขาถึงกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองเดินผ่านระยะทางจากทางเดินเข้าสู่ใจกลางสนามประลองมาได้อย่างไร รู้เพียงว่าสมองแทบจะว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ขณะที่สัญชาตญาณความรุนแรงดั้งเดิมที่สุดซึ่งฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว
กระทั่งเมื่อเดินเข้าไปจนเหลือระยะห่างจากคู่ต่อสู้ไม่ถึงห้าหรือหกเมตร บุตรแห่งบาเอลจึงค่อยๆ หยุดฝีเท้าลง ก่อนเริ่มพิจารณาแชมป์สมัยก่อนหน้าซึ่งอยู่ไม่ไกลด้วยสายตาของนักรบคนหนึ่ง
เช่นเดียวกัน โทรลล์สงครามก็กำลังจับจ้องวีรบุรุษแห่งคาบสมุทรดาบ ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังและเป็นบุตรแห่งเทพผู้นี้ด้วยสายตาระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง
ในฐานะเผ่าพันธุ์ย่อยที่ถูกดัดแปลงด้วยเวทมนตร์และศาสตร์การเล่นแร่แปรธาตุ มันไม่ได้เป็นเหมือนพวกพ้องร่วมเผ่าพันธุ์ที่โง่เขลาเบาปัญญาของตน ซึ่งถูกควบคุมด้วยความหิวโหยอย่างรุนแรงและสัญชาตญาณการกินเพียงอย่างเดียว
ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง!