เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 478 เจ้าบอกข้ามาสิว่า ด้วยกำลังรบระดับนี้จะพ่ายแพ้ได้อย่างไร
ในเมื่อเป็นสงครามที่กำหนดเวลา สถานที่ และกฎการปะทะกันไว้อย่างชัดเจน ย่อมไม่มีลูกเล่นพิสดารอะไรให้ต้องพูดถึง สิ่งที่ใช้ตัดสินชัยชนะมีเพียงความแข็งแกร่งที่แท้จริง ความสามารถในการประสานงานของกองทัพ ตลอดจนระดับฝีมือในการบัญชาการของนายทหารแต่ละฝ่าย และความสามารถในการคว้าโอกาสทางการรบที่ผ่านไปเพียงชั่วพริบตา
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าสนใจอย่างแท้จริงก็คือ ฟูโซล เชมบริลไม่ได้เลือกเวลาเปิดศึกเป็นช่วงกลางวันที่ทัศนวิสัยดีกว่า แต่กลับเลือกช่วงพลบค่ำ ซึ่งเหลือเวลาอีกเพียงประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนฟ้ามืด หรือก็คือเวลาหกโมงเย็นนั่นเอง
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจะอาศัยความสามารถในการมองเห็นยามค่ำคืนของกองทัพสัตว์ประหลาดใต้บังคับบัญชาเพื่อเล่นลูกไม้อะไรบางอย่าง ก็วางแผนจะฝืนยื้อไปจนกระทั่งฟ้ามืด แล้วพากองกำลังสายตรงขึ้นเรือหลบหนีไปตามแม่น้ำ
ไม่ว่าอย่างไร พวกยักษ์กินคน โทรลล์ ยักษ์ และก็อบลินที่กินจุและควบคุมได้ยากเหล่านั้น ย่อมถูกทอดทิ้งอย่างแน่นอน
เหตุผลประการแรกคือ เจ้าพวกนี้สร้างภาระด้านเสบียงอาหารอย่างหนักหน่วงเกินไป หากไม่มีปลาและเนื้อสัตว์จำนวนมหาศาลที่จั่วซือเคยจัดหาให้ฟรีๆ ก็แทบไม่มีทางเลี้ยงดูพวกมันได้