เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 456 ‘ผู้อมตะ’ ออโว
“รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?”
เมื่อเห็นออโวกินอย่างเอร็ดอร่อย แถมเพียงเครื่องดื่มอัดลมอย่างเดียวก็ซัดไปแล้วหกเจ็ดกระป๋อง ในที่สุดจั่วซือก็อดเอ่ยปากถามไม่ได้
เขาใคร่รู้อย่างยิ่งว่า ร่างกายของอีกฝ่ายซึ่งดูราวกับถูกแช่อยู่ในน้ำมาไม่รู้กี่ปี จนผิวหนังพองบวมและเนื้อเน่าเละไปทั่วทั้งร่างนั้น จะยังสามารถรับรู้รสชาติได้จริงหรือไม่ อีกทั้งยังย่อยและดูดซึมอาหารได้เหมือนร่างกายของคนเป็น สร้างฮอร์โมนชนิดต่างๆ และก่อให้เกิดความสุขกับความพึงพอใจได้หรือเปล่า
“ไม่เลวเลย! ข้าชอบน้ำที่มีฟองซ่าแบบนั้นที่สุด ส่วนถั่วเวทมนตร์พวกนี้ก็ยอดเยี่ยม แต่ละเม็ดมีรสชาติแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง”
ออโวเรอเสียงดังลั่นอย่างอิ่มเอม ก่อนจะตบพุงกลมโตที่ห้อยย้อยลงมาเล็กน้อย ใบหน้าปรากฏสีหน้าที่พอจะเรียกว่าเป็นรอยยิ้มได้อยู่บ้าง
ที่ต้องใช้คำอธิบายเช่นนี้ ก็เพราะกล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาหย่อนยานเกินไปจริงๆ
เมื่อประกอบกับผิวหนังซีดขาวและบวมเป่งที่ห้อยย้อยลงมาอย่างหนัก จึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะยิ้มได้ตามปกติเหมือนคนเป็น
นอกจากนี้ เจ้าหมอนี่ยังแผ่กลิ่นอายของคนที่สนิทสนมกับผู้อื่นได้อย่างง่ายดายออกมาทั่วทั้งร่าง
ไม่ว่าจะเป็นการถือวิสาสะไปหยิบขนมและเครื่องดื่มจากตู้เย็นเวทมนตร์ หรือท่าทางการกินอย่างเปิดเผยไม่เกรงใจใคร ทุกอย่างล้วนดูผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีความตึงเครียดหรือระแวดระวังแม้แต่น้อยอย่างที่ผู้ร่ายเวททั่วไปควรจะมีเมื่อก้าวเข้ามาในหอคอยเวทมนตร์ของผู้อื่น