เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 330 ความจริงของป่าเห็ดรา
“เจ้าไปหาหนังสือเล่มนี้มาจากที่ไหน?”
จั่วซือชี้ไปยังหนังสือในมือ ซึ่งมีเนื้อหาอ่านไม่รู้เรื่องราวกับเขียนขึ้นโดยคนเสียสติ ใช้ถ้อยคำเพ้อเจ้อวกวนไร้หัวไร้หาง แล้วเอ่ยถาม
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นก็คือ หนังสือเล่มนี้ไม่ได้เขียนด้วยภาษาดาร์กเอลฟ์ แต่กลับเขียนด้วยภาษาอเวจี
ต้องรู้ไว้ว่า ภาษาอเวจีเป็นภาษาและตัวอักษรที่เหล่าปีศาจจากเหวลึกไร้ก้นบึ้งใช้กันมาแต่เดิม
แม้จะไม่ได้มีพลังอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่างเหมือนกับ “วาจาหมิ่นศาสนา” หรือ “ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืด” แต่ก็เต็มไปด้วยความโกลาหลและความชั่วร้ายไม่แพ้กัน
มันก็เหมือนกับภาษาดาร์กเอลฟ์ที่แทบไม่มีคำศัพท์สำหรับบรรยายความงดงาม ความรัก หรือความเมตตา แต่กลับมีคำศัพท์เกี่ยวกับการสังหาร ความตาย การทรมาน และการทารุณกรรมอยู่มากมายนับไม่ถ้วน ในภาษาอเวจีเองก็มีคำศัพท์พิเศษจำนวนไม่น้อยที่คนซึ่งมีสภาพจิตใจและกระบวนการคิดอย่างเป็นเหตุเป็นผลตามปกติไม่อาจทำความเข้าใจได้เลย
นักเวทจำนวนมากเมื่อศึกษาภาษาอเวจี โดยเฉพาะเนื้อหาในคัมภีร์ของเหล่าปีศาจ ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะได้รับอิทธิพลจากถ้อยคำวิปลาสเหล่านั้นภายในหนังสือ
บางคนค่อยๆ กลายเป็นคนชั่วร้ายและโหดเหี้ยมขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่บางคนก็กลายเป็นคนเสียสติที่มีความคิดสับสนวุ่นวายไปอย่างสิ้นเชิง