เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 296 การคืนชีพที่เกือบก่อให้เกิดความโกลาหล
ต้นเดือนตุลาคม สายลมภูเขาอันหนาวเหน็บและชื้นแฉะพัดผ่านทั่วทั้งปราสาท
หยาดฝนเย็นเยียบราวกับกระสุนกระหน่ำกระทบหน้าต่างไม่ขาดสายทั้งกลางวันและกลางคืน ส่งเสียงเปาะแปะดังระงมจนชวนให้หงุดหงิดรำคาญใจ
นักเรียนจำนวนไม่น้อยเป็นหวัดเพราะเผลอตากฝนโดยไม่ระวัง ต่างพากันมุ่งหน้าไปยังห้องพยาบาลเพื่อขอให้มาดามพอมฟรีย์จ่ายยาให้สักหน่อย จะได้บรรเทาอาการไม่สบายที่กำลังเผชิญอยู่
เพียงไม่กี่วัน ยาปรุงชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่า ‘ยาน้ำพริกไทย’ ก็แพร่หลายไปทั่วทุกชั้นปีอย่างรวดเร็ว
ผู้ใดก็ตามที่ดื่มยาชนิดนี้เข้าไป จะรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่างในทันที อีกทั้งยังมีควันพวยพุ่งออกมาจากหูอย่างต่อเนื่อง ช่วยขับไล่ความหนาวเย็นได้อย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างกายของผู้ดื่มอบอุ่นตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
แม้ไม่ได้เป็นหวัด แต่การได้ดื่มสักถ้วยในสภาพอากาศเลวร้ายเช่นนี้ก็ยังมอบความรู้สึกที่ดีไม่น้อย
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือรสชาติเผ็ดร้อนจัดจ้าน อีกทั้งยังสร้างความระคายเคืองอย่างรุนแรงต่อช่องปากและลำคอ
แน่นอนว่า สำหรับคนที่ชื่นชอบอาหารรสเผ็ดบางกลุ่มแล้ว สิ่งนี้กลับกลายเป็นข้อดีเสียด้วยซ้ำ
เช่นเดียวกับทุกวัน รอนตื่นแต่เช้าตรู่ในขณะที่คนอื่นๆ ยังหลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา เขารีบมุ่งหน้าไปยังห้องโถงใหญ่เพื่อหาอะไรกินเล็กน้อย จากนั้นก็ดื่ม ‘ยาน้ำพริกไทย’ หนึ่งขวด พร้อมร่ายคาถาป้องกันน้ำให้ตัวเอง ก่อนเตรียมรอให้สเนปมาหาเพื่อพาเขาไปทำงานสกปรกและเหน็ดเหนื่อยเหล่านั้น