เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 294 【นาฬิกาทรายแห่งกาลเวลา】
“ความงดงามของกาลเวลาหรือ? ระดับความสูงส่งที่อัจฉริยะอย่างท่านยืนหยัดอยู่ ช่างเป็นสิ่งที่คนธรรมดาอย่างข้าไม่มีวันเอื้อมถึงได้จริงๆ” อัมบริดจ์กล่าวประจบประแจงด้วยรอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้า
จากปฏิกิริยาและสีหน้าของนาง จะเห็นได้ไม่ยากเลยว่า หญิงชราผู้ทะเยอทะยานคนนี้ไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่าห้องเวลามีความสำคัญเพียงใด และการทำการทดลองต่างๆ ภายในสถานที่แห่งนี้มีความหมายอย่างไร
กล่าวให้ชัดเจนก็คือ ท่าทีของพ่อมดแม่มดส่วนใหญ่ที่มีต่อเวทมนตร์แห่งกาลเวลานั้นแทบไม่ต่างกัน แม้แต่ดัมเบิลดอร์ โวลเดอมอร์ และกรินเดลวัลด์เองก็ยังไม่ตระหนักถึงศักยภาพอันมหาศาลที่ซ่อนอยู่ในคาถาย้อนเวลา กลับละเลยสิ่งสำคัญแล้วหันไปสนใจห้องข้างๆ ซึ่งเต็มไปด้วยลูกแก้วพยากรณ์มากกว่าเสียอีก
แน่นอนว่า เมื่อคำนึงถึงความจริงที่ว่ากรินเดลวัลด์เป็นผู้หยั่งรู้ และตัวเขาเองก็มีความสามารถในการพยากรณ์ที่ทรงพลังอย่างยิ่ง การที่เขาจะสนใจเรื่องคำพยากรณ์มากกว่าใครจึงไม่ใช่เรื่องแปลก
ในฐานะคนที่เข้าใจเขามากที่สุด ดัมเบิลดอร์ย่อมให้ความสำคัญกับคำพยากรณ์เป็นพิเศษอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ส่วนโวลเดอมอร์นั้น เป็นเพียงเพราะหวาดระแวงดัมเบิลดอร์อย่างสุดขีดเท่านั้น เขาจึงพลอยหมกมุ่นกับคำพยากรณ์อย่างผิดปกติแทบจะเรียกได้ว่าคลุ้มคลั่ง
มิฉะนั้น ในอดีตหลังจากได้ยินคำพยากรณ์นั้น เขาคงไม่รีบร้อนออกตามหาเด็กทารกสองคนที่เพิ่งลืมตาดูโลก เพียงเพื่อกำจัด “ศัตรูคู่แค้นที่ถูกกำหนดไว้ด้วยโชคชะตา” ให้สิ้นซากตั้งแต่ยังไม่เติบโต