เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 279 ความทะเยอทะยานของเทพธิดา
“แปลกจริง... เหตุใดพวกเขาถึงทำเช่นนี้? ต้องรู้ไว้ว่าการปล่อยให้ดาร์กเอลฟ์คนหนึ่งเข้าออกเมืองได้อย่างอิสระ ย่อมต้องแบกรับความเสี่ยงทางการเมืองไม่น้อย แม้แต่ท่านหญิงเอลาสตราแห่งนครซิลเวอร์มูนก็ยังไม่กล้าลองทำเรื่องเช่นนี้โดยง่าย”
บรูโนลูดเคราบนคาง พลางจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด
หากเป็นเมื่อก่อน เขาอาจจะรู้สึกยินดีและดีใจแทนสหายก็เป็นได้
เพราะเขารู้ดีว่า สิ่งที่ดริซท์เฝ้าตามหามาตลอดชีวิต ก็เพียงแค่สถานที่สักแห่งที่ยินดีเปิดรับตนเอง ให้สามารถใช้ชีวิตได้เหมือนคนธรรมดาทั่วไป โดยไม่ต้องเดินอยู่บนถนนท่ามกลางสายตาเป็นปฏิปักษ์จากผู้คนรอบข้าง
แต่หลังจากได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งหอเงินมิธริลแล้ว คนแคระชราก็เรียนรู้จากเกมการเมืองอันเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมได้อย่างรวดเร็วว่า การเมืองนั้นซับซ้อนกว่าที่คนนอกมองเห็นมากนัก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเมืองแห่งหนึ่งมอบสิทธิพิเศษให้แก่ใครบางคน ก็มักหมายความว่าอาจต้องการให้คนผู้นั้นไปทำเรื่องอันตรายอย่างยิ่งบางอย่าง
ดริซท์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ไม่รู้สิ บางทีผู้ปกครองคนใหม่ของลุสคันอาจมีใจกว้างและเปิดรับผู้อื่นมากกว่าก็ได้
ตราบใดที่ปฏิบัติตามกฎระเบียบและกฎหมายของที่นี่ สิ่งมีชีวิตทรงปัญญาและเผ่าพันธุ์อื่นๆ ล้วนสามารถเข้ามาค้าขายได้ทั้งสิ้น ยกเว้นสัตว์ประหลาดอย่างออร์ค ก็อบลิน มนุษย์หมาป่า อสูรกายกินคน และโทรลล์
ตอนที่ข้าเข้ามา ข้ายังเห็นชนเผ่าคนเถื่อนกลุ่มหนึ่งนำหนังสัตว์กับสมุนไพรของพวกเขาผ่านประตูเมืองเข้ามาได้อย่างไม่มีปัญหา