เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 253 การแช่น้ำร้อนแบบนี้...มันจะเรียกว่าปกติได้จริงหรือ?
“ที่นี่คือเมืองซิลเวอร์มูนอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อยืนอยู่เบื้องหน้าประตูเมืองสูงตระหง่านและมองสะพานล่องหนที่ก่อร่างขึ้นจากเวทมนตร์ทั้งสาย เด็กสาวมนุษย์หมาป่าก็เผยสีหน้าตื่นตะลึงอย่างถึงที่สุด
เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นเมืองแห่งหนึ่งฟุ่มเฟือยถึงขั้นนำเวทมนตร์อันหายาก ล้ำค่า และมีค่าใช้จ่ายมหาศาล มาใช้กับสะพานสำหรับให้สามัญชนเดินเข้าออกเมืองเช่นนี้
กล่าวให้ถูกต้องก็คือ เมืองซิลเวอร์มูนทั้งเมืองราวกับดินแดนในเทพนิยาย
ที่นี่มีหอคอยเวทมนตร์หลากหลายรูปแบบตั้งเรียงรายจนสุดสายตา อีกทั้งยังมีสวนลอยฟ้า น้ำพุ และประติมากรรมต่างๆ ที่ตั้งอยู่กลางอากาศ
เหล่าเอลฟ์และครึ่งเอลฟ์ที่ขี่เพกาซัสจะบินโฉบผ่านท้องฟ้าเป็นครั้งคราว คอยยื่นมือช่วยเหลือผู้คนที่ประสบปัญหา
แม้แต่เครื่องดนตรีบางชนิดก็ยังถูกตั้งอยู่ตามถนนสายหลักและตรอกซอกซอย โดยมีเวทมนตร์ร่ายกำกับให้บรรเลงเพลงอย่างต่อเนื่องทั้งกลางวันและกลางคืน
แม้แต่ทหารยามที่เฝ้าประตูเมืองก็ยังสุภาพอ่อนโยนอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นชาวนาที่เดินทางเข้าเมืองมาเพื่อจำหน่ายธัญพืช เนื้อสัตว์ ตลอดจนผลไม้และผักสด พวกเขาก็ยังส่งยิ้มพร้อมกล่าวคำอวยพรให้ด้วยความเป็นมิตร
ความโลภ ความเห็นแก่ตัว ความริษยา และความโอหังทั้งปวงที่เป็นด้านมืดของมนุษย์ ราวกับไม่หลงเหลืออยู่ในสถานที่แห่งนี้อีกแล้ว สิ่งเดียวที่ปรากฏให้เห็นมีเพียงด้านที่งดงามที่สุดของมนุษย์เท่านั้น