เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 221 ศักดิ์ศรีไม่เคยได้มาจากการร้องขอความเมตตาของผู้อื่น
เมื่อรุ่งเช้าของวันถัดมา เด็กกลุ่มหนึ่งซึ่งมีอายุน้อยที่สุดเพียงหกขวบ และมากที่สุดไม่เกินสิบสามขวบ ก็เดินทางมาถึงหน้าประตูหอคอยเวทมนตร์ ภายใต้การนำมาด้วยตนเองของนักบวชแห่งเทพเจ้าแห่งความทุกข์ยาก ในที่สุดหอคอยเวทมนตร์ก็ได้ต้อนรับแขกกลุ่มแรกนับตั้งแต่สร้างเสร็จ
ชายวัยเพิ่งย่างเข้าสู่วัยสี่สิบต้นๆ ผู้มีศีรษะล้านเล็กน้อยและดูแก่กว่าวัยอย่างเห็นได้ชัดผู้นี้ ดูเหมือนจะยังไม่วางใจนักหากต้องปล่อยให้จั่วซือรับดูแลเด็กกำพร้าที่ผ่านความทุกข์ยากมาอย่างแสนสาหัสเหล่านี้ตามลำพัง
ดังนั้น เขาจึงอุตส่าห์เดินทางจากย่านสลัมมาด้วยตนเองอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ร่วมรับประทานอาหารเช้าที่ทั้งมีคุณค่าทางโภชนาการและอุดมสมบูรณ์กับเด็กๆ อีกทั้งยังเข้าฟังชั้นเรียนคณิตศาสตร์ที่สอนโดยจิตสำนึกของหอคอยเวทมนตร์—‘เสี่ยวจื้อ’ ด้วย เมื่อยืนยันได้ว่าที่นี่สามารถเรียนรู้สิ่งต่างๆ ได้จริง อีกทั้งคุณภาพอาหารก็ยอดเยี่ยมมาก เขาจึงจากไปอย่างพึงพอใจในที่สุด
ก่อนกลับ เขายังไม่ลืมแบ่งขนมหวานถุงเล็กๆ ที่นำติดตัวมาให้เด็กทุกคน รวมถึงเหล่ามนุษย์หมาป่าตัวน้อยด้วย พร้อมกำชับให้พวกเขาปฏิบัติต่อเพื่อนใหม่ให้ดี อย่าทะเลาะเบาะแว้ง และยิ่งห้ามลงไม้ลงมือกันเด็ดขาด
สำหรับเรื่องนี้ ฟานเกส เด็กสาวมนุษย์หมาป่า แสดงท่าทีดูแคลนอย่างเห็นได้ชัด