เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 219 นักบุญผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่อ่อนแอ
มืดมิด ลึกล้ำ และเก่าแก่...
เมื่อจั่วซือเดินผ่านอุโมงค์ใต้ดินที่ทอดลงไปยังตำแหน่งของวิหาร เขาก็สัมผัสได้ทันทีว่าอากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยความบิดเบี้ยว ความเคียดแค้น และความชิงชัง
ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ต่างมีสภาพราวกับซากศพเดินได้ แต่ละคนไม่แยแสต่อทุกสิ่งรอบตัวแม้แต่น้อย
ต่อให้มีชายชราล้มลงเสียชีวิตกะทันหัน ผู้คนที่เดินผ่านไปมาข้างๆ ก็ยังไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมาแม้แต่นิดเดียว
แต่สิ่งที่ยากจะเชื่อยิ่งกว่านั้นก็คือ ชายชราที่เพิ่งตายไปเมื่อครู่ กลับคืนสภาพเป็นเด็กเล็กในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ตายจริงๆ แต่เพียงผ่านกระบวนการกลับชาติมาเกิดใหม่อีกครั้งเท่านั้น
ในวินาทีนั้นเอง จั่วซือก็เข้าใจในที่สุดว่าเหตุใดผู้คนทั้งหมดที่นี่จึงดูไร้ชีวิตชีวา ไม่หลงเหลืออารมณ์ความรู้สึกทั้งสุข ทุกข์ โกรธ หรือยินดี อันเป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตพึงมีแม้แต่น้อย
สาเหตุนั้นเรียบง่ายมาก!
ก่อนที่อามานาทา เทพแห่งดวงอาทิตย์โบราณจะล่มสลาย ผู้คนเหล่านี้ก็อาศัยอยู่ที่นี่สืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคนแล้ว คอยปกป้องวิหารใต้ดินที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้แห่งนี้มาโดยตลอด และมีความเป็นไปได้สูงว่าพวกเขาจะทำเช่นนี้มานานนับหลายพันปี