เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 217 ความเจ็บปวดและหายนะ ต้องแบ่งปันให้ศัตรูด้วย
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า สำหรับนครรัฐหรือแม้แต่ประเทศใดก็ตามบนทวีปแฟรุน ความพ่ายแพ้ในสงครามถือเป็นเรื่องน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
อำนาจมากมายที่ดูแข็งแกร่งและยิ่งใหญ่จนไม่เห็นหัวผู้ใด มักต้องสูญสลายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ตลอดกาล เพียงเพราะพ่ายแพ้ในศึกครั้งเดียว
ดังนั้น เมื่อกองเรือจากหมู่เกาะเนย์ลันเซลปรากฏขึ้นที่ท่าเรือ ชาวบัลเดอร์สเกตทุกคนจึงต่างคิดว่าคราวเคราะห์ครั้งใหญ่กำลังจะมาเยือนตนแล้ว
ถึงขั้นมีคนฉลาดเกินเหตุจำนวนไม่น้อยที่คิดจะรีบเก็บข้าวของมีค่า แล้วขึ้นรถม้าหนีไปยังเมืองอื่นทางบกทันที
ส่วนประกาศระดมพลฉุกเฉินที่ดยุคเบลต์และแกรนด์ดัชเชสลิลา เจนเนสออกมานั้น แทบไม่มีใครให้การตอบรับเลยสักคน ทุกคนต่างวุ่นวายอยู่กับการเอาชีวิตรอดทั้งสิ้น
อย่างไรเสีย การเกณฑ์ชายฉกรรจ์เข้าประจำการโดยบังคับย่อมต้องมีเงื่อนไขสำคัญข้อหนึ่ง นั่นคือต้องมีกองกำลังทหารอยู่ในมือ เพื่อใช้ข่มขวัญและรักษาความสงบเรียบร้อย
แต่ในเวลานี้ ทั่วทั้งบัลเดอร์สเกตกลับเหลือเพียงทหารจำนวนหยิบมือที่เฝ้าป้อมปราการหมัดเพลิงเท่านั้น ส่วนที่เหลือล้วนถูกดยุคอิลทานนำออกไปจนหมด
แม้นอกเมืองจะยังมีกองทหารประจำการอยู่อีกหน่วยหนึ่ง แต่ปัญหาคือ ตอนนี้มีผู้คนจำนวนมหาศาลพยายามหนีออกจากเมือง รถม้าและเกวียนนานาชนิดจึงพากันอุดตันถนนเพียงสายเดียวที่มุ่งสู่ประตูเมืองจนหมดสิ้น
คนที่อยู่ข้างในออกไปไม่ได้ ส่วนคนที่อยู่ข้างนอกก็เข้ามาไม่ได้เช่นกัน