เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 80 ปล้นชิงกันเอง
“นายท่าน พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้แล้ว” ทหารเอ่ยเตือนเสียงเบา
ทว่ายังไม่ทันที่จั่วซือจะทันได้แสดงท่าที เจ้าคนอ้วนก็จำเขาได้ตั้งแต่แรกเห็น จึงรีบเดินเข้ามาหาภายใต้การประคองของทาสสองคน พร้อมตะคอกถามด้วยน้ำเสียงที่ทั้งแสดงท่าทีเป็นมิตรอย่างยิ่งและไร้มารยาทอย่างที่สุด “เฮ้! ไอ้หนู! เจ้าเห็นนังดาร์กเอลฟ์ผิวดำสารเลวนั่นหรือเปล่า?”
“ข้อแรก ข้าไม่ได้ชื่อเฮ้ และไม่ได้ชื่อไอ้หนู ข้อสอง ต่อให้ข้าเห็น แล้วข้ามีหน้าที่อะไรต้องบอกเจ้า? ที่สำคัญที่สุด พ่อแม่ของเจ้าไม่เคยสั่งสอนหรือว่าอะไรเรียกว่ามารยาท?”
จั่วซือเงยหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกายวาวโรจน์อย่างอันตราย
หากอีกฝ่ายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดีๆ หรืออย่างน้อยก็มีมารยาทสักหน่อย เขาย่อมไม่รังเกียจที่จะช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ตามน้ำใจ
แต่ปัญหาคือ สภาพจิตใจของเจ้าคนอ้วนบัดซบนี่เห็นได้ชัดว่าพังทลายไปแล้ว