เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 52 ดีเสียกว่ามีอย่างขอไปที
“ไม่มีเลย! ตราประทับที่ท่านประทานให้สามารถข่มขวัญพวกคนที่มีเจตนาร้ายได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้แต่พวกทหารยามก็เพียงแค่สอบถามตามธรรมเนียมเป็นพิธีเท่านั้น จากนั้นก็ปล่อยให้พวกเราไปได้”
ขณะกล่าวเช่นนี้ ฟานเกสก็ก้มหน้าลง ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ตราประทับอาร์เคนบนหน้าอกของตนอย่างแผ่วเบา ทั้งแววตาและน้ำเสียงล้วนเผยให้เห็นถึงความตื่นเต้นยินดี
เพราะนับตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่นางไม่ถูกเหยียดหยามหรือกีดกันเพียงเพราะมีสถานะเป็นมนุษย์หมาป่า
ถึงขั้นสามารถเดินอยู่ท่ามกลางแสงแดดได้อย่างเปิดเผย โดยไม่ต้องหวาดกลัวว่าจะถูกขับไล่หรือสังหาร
การมีนายผู้ทรงพลังและเปี่ยมเมตตาคอยคุ้มครอง ช่างเป็นความรู้สึกที่ดีเหลือเกิน...
ความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นในจิตใจของมนุษย์หมาป่าสาวอย่างไม่อาจห้ามได้
เมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายที่ชวนให้นึกถึง ‘กลุ่มอาการสตอกโฮล์ม’ สีหน้าของจั่วซือก็พลันปรากฏความประหลาดพิกลขึ้นมาอย่างยิ่ง