เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 ใครบ้างจะไม่ชอบ ‘เจ้าเหมียวตัวใหญ่’ กันเล่า
ค่ำคืนอันมืดมิดผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อดวงอาทิตย์ค่อยๆ โผล่พ้นเส้นขอบฟ้าทางทิศตะวันออก จั่วซือก็ลืมตาตื่นจากห้วงนิทราในที่สุด
เขากวาดสายตามองทหารที่กำลังยืนเฝ้าอยู่ตรงปากถ้ำและกำลังเคลิ้มหลับ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยแน่ใจนักว่า “เจ้ายืนเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอดทั้งคืนโดยไม่ได้นอนเลยหรือ?”
“แน่นอน นายท่าน ความปลอดภัยของท่านสำคัญที่สุดเสมอ ข้าไม่อาจรับประกันได้ว่าหากเผลอหลับไป จะไม่มีงูพิษเลื้อยเข้ามาในถ้ำหรือไม่” ทหารลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วค้อมกายคารวะ
ไม่ต้องสงสัยเลย
ความรับผิดชอบและความจงรักภักดีที่อีกฝ่ายแสดงออกมาทำให้จั่วซือประหลาดใจอย่างยิ่ง
เดิมทีจั่วซือคิดว่าสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่อัญเชิญออกมาจากการ์ด เป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้สติปัญญาและความคิด ไม่ต่างจากโกเลมที่ทำได้เพียงปฏิบัติตามคำสั่งอย่างกลไก