เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4
# เธ•เธญเธเธ—เธตเน 4
บทที่ 4 ภัยพิบัติที่แท้จริงคือตัวข้าเอง!
“เฮ้อ ช่างเถอะ ไม่คิดมากแล้ว ตอนนี้ฉันแทบจะอดตายอยู่แล้ว รีบหาทางออกจากสถานที่บ้า ๆ นี่ก่อนดีกว่า”
เสียงท้องร้องจ๊อก ๆ พลันขัดจังหวะความคิดที่กำลังแล่นอยู่ในหัวของจั่วซือ
เขาไม่ได้กินอาหารเป็นมื้อเป็นคร่ำเป็นชิ้นเป็นอันมาหลายวันเต็ม ๆ แล้ว
เสบียงอาหารที่เก็บไว้ในคลังสินค้าเน่าเสียและบูดเน่าไปหมดแล้ว ภายใต้ฤทธิ์ของซากศพและโรคระบาดที่ประดังเข้ามาพร้อมกัน ส่งกลิ่นเหม็นฉุนรุนแรงจนแทบทนไม่ได้
อย่าว่าแต่กินเลย แค่เดินเข้าไปใกล้แล้วสูดกลิ่นเพียงเล็กน้อย ก็แทบจะอาเจียนออกมาแล้ว
อย่างไรก็ตาม เพื่อบรรเทาความหิว จั่วซือยังคงค่อย ๆ ล้วงถุงกระดาษใบเล็กออกมาจากกระเป๋าสะพายอย่างระมัดระวัง เมื่อเปิดออก เขาก็หยิบลูกอมเนื้อใสแวววาวเม็ดหนึ่งใส่ปาก ก่อนหลับตาลงเพื่อดื่มด่ำกับรสหวานที่สัมผัสปลายลิ้น