0230

⬢⬢⬢

ตอนที่ 230 ตอบหินด้วยหินใหญ่

เพียงเห็นว่า ที่สุดท้ายของห้องเรียนตรงตำแหน่งติดหน้าต่าง อีอีนั่งอยู่คนเดียวบนเก้าอี้พร้อมอ่านหนังสือ เด็กน้อยดวงตาสีแดงก่ำ แต่ก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมา

เจียงอวี่รู้สึกใจหายวูบ

อีอีเป็นเด็กที่รู้ความจนทำให้คนอดสงสารไม่ได้เสมอ

“อีอี พี่ชายมารับแล้ว”

เสียงเรียกเบา ๆ ทำให้เด็กน้อยสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นเห็นเจียงอวี่ก็รีบทิ้งหนังสือแล้ววิ่งเข้าไปซุกในอ้อมแขนของเขา น้ำตาก็ไหลออกมา

“พี่ชาย พี่กลับมาแล้ว”

เจียงอวี่อุ้มอีอีขึ้นมา ลูบหัวเล็ก ๆ ของเธอ “ไม่ร้องแล้วนะ พี่จะพาหนูกลับบ้าน พี่สวี่จ้วงก็อยู่ข้างนอกด้วย”

อีอีเช็ดน้ำตาอย่างว่าง่าย พยักหน้า