บทที่ 11 — จันทราแดงลางร้าย

เรเซปติ โอนิสต์ POV

<><><>

เราวิ่งไปบนทุ่งหญ้าใกล้บ้าน มันคือกิจกรรมที่เราชอบที่สุด ไม่นานก็ถึงบ้าน

"หนูกลับมาแล้วค่า" เราตะโกน

"อ้าว กลับมาแล้วเหรอเรเซปติ! ออกไปเล่นข้างนอกสนุกไหมจ๊ะ?"

"สนุกสิคะแม่! เหมือนทุกทีเลย"

"ดีจ้ะ งั้นมากินข้าวกันเถอะ"

เราเดินไปห้องนั่งเล่น นั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง

"หนูจะไม่มีวันทิ้งแม่ไปไหนเลยนะคะ!" จู่ ๆ เราก็โพล่งออกมา "เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป!"

"โอ๊ย น่ารักจังเลยลูก" แม่เอ็นดูจนหน้าบาน