บทที่ 139: ตอนจบฉบับเดิม

บทที่ 139: ตอนจบฉบับเดิม

เวินหลิงยังไม่ทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างก็ถูกแสงสีขาวเจิดจ้ากลืนเข้าไป

เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะหันกลับไปมองเมืองนี้สักครั้ง หรือเรียกเพื่อนร่วมทีมสักคำ

ข้างหูเหลือเพียงเสียงลมคำราม เวินหลิงรู้สึกมึนงงในหัวเล็กน้อย

เวินเมาเมากอดคอเสื้อของเธอไว้แน่น กลัวว่าจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ไม่นาน แสงสีขาวก็สลายไป เวินหลิงกลับมายืนอยู่บนทางหลวงอีกครั้ง

ใต้เท้าคือพื้นถนนยางมะตอยที่สัมผัสได้จริง ส่วนเส้นขอบฟ้าไกลออกไปเริ่มมีแสงยามเช้าอ่อน ๆ ปรากฏขึ้น

เวินหลิงยืนนิ่งไปสองวินาที ก่อนจะรู้ตัวว่าเธอออกจากดันเจียนภารกิจมาแล้ว

“หลีจือ!”

เธอหันกลับไปตะโกนทันที แต่ด้านหลังกลับว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย