บทที่ 136: ปลอบใจ

บทที่ 136: ปลอบใจ

อีกด้านหนึ่ง เสิ่นจือปลดหอกยาวออกจากหลังเรียบร้อยแล้ว

หลินเซินยัดแผ่นแป้งแห้งกลับเข้าอกเสื้อ แล้วกำด้ามมีดสั้นแน่น

เซวียเถากำกระดาษยันต์ไว้จนข้อนิ้วซีด แม้ขาทั้งสองข้างจะสั่นเล็กน้อย แต่เธอก็ยังกัดฟันยืนอยู่หน้าขบวน

หลีจือเหลือบมองไปทางฝั่งตะวันตกของเมือง แล้วมายืนอยู่หน้าขบวนเช่นกัน

“ลงมือ”

เสิ่นจือพูดเสียงเบา

ด้านหลัง ชาวเมืองจำนวนมากชูอุปกรณ์สารพัดชนิด แล้วกรูกันตามพวกเธอไปยังฝั่งตะวันตกของเมือง

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกัดฟัน กำจอบในมือแน่นสุดแรง

“ไม่ว่ามอนสเตอร์พวกนั้นจะมีจดหมายรับรองจากทางการอะไร คืนนี้ฉันต้องช่วยสามีกับลูกชายออกมาให้ได้!”