บทที่ 99: มอนสเตอร์สีน้ำเงิน

บทที่ 99: มอนสเตอร์สีน้ำเงิน

เวินหลิงหงุดหงิดเล็กน้อย จึงแซวม่านข้อความไปหนึ่งประโยค

รถบ้านยังคงแล่นต่อไป แสงแดดส่องเฉียงเข้ามา อาบร่างเวินหลิงจนรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว

เธอนอนต่ออีกพักหนึ่ง จากนั้นก็ใช้【วาสนานำทาง】อีกครั้ง

ห่างออกไปข้างหน้าราวสามสิบกิโลเมตร มีจุดสีน้ำเงินอยู่หนึ่งจุด

เธอหยุดระบบนำทางอัตโนมัติแล้วกระโดดลงจากรถ

เวินเมาเมาถูกแรงสั่นสะเทือนตอนเธอลงจากรถปลุกจนตื่น มันปรือตาขึ้นมองอยู่เลือนราง ก่อนจะหลับตาลงแล้วนอนต่อ

มันคือหีบสมบัติทองสัมฤทธิ์ใบหนึ่ง เวินหลิงย่อตัวลงเปิดฝาหีบ

【ยินดีด้วย คุณได้รับ: ศิลาปราณระดับต่ำ ×2, ผ้าฝ้าย ×3...】

“อืม โชคช่วงบ่ายวันนี้ดูเหมือนจะไม่ปังเท่าตอนเที่ยงนะ”